Als ganzen kwaken in 't riet,volgt regen: of niet!

 
 
Zo vertrok ik op een gegeven moment weer uit Patong en er zat weinig anders op dan de 450 kilometer naar Chumphon weer terug te fietsen. Je kan ook proberen je fiets in de bus mee te nemen maar dit levert altijd gezeik op. Moet je hem weer helemaal uit elkaar gaan slopen... ik heb er de kracht niet meer voor, dan maar gewoon fietsen, ik had nog tijd genoeg om voor het verlopen van mijn stempeltje voor twee weken aan te komen in Ranong waar ik weer met de boot naar Birma zou moeten voor een nieuw stempeltje. Ontzettend onhandig allemaal en je hele reis wordt in Thailand gedicteerd door die klotestempeltjes elke 2 weken... Ik had me ook nog een dag lopen vertellen waardoor ik, wilde ik een boete voor overstay mislopen, op de dag van de laatste etappe, ook meteen de overtocht met de boot zou moeten doen, dus dat werd haasten en hopen dat het met die regen een beetje mee zou vallen want het is echt elke dag regen hier. Niet de hele dag maar zeer regelmatig... De uittocht uit Patong was superzwaar, waar je ook Patong uitfietst, je krijgt een klim voor je kiezen en ik had nu de kortste en steilste klim. De aderen stonden op mijn slapen te kloppen en op een gegeven moment werd het zo steil dat mijn voorwiel van het asfalt kwam. Heel gevaarlijk want dan maak je een zwabber en het was stervensdruk met auto's, brommers etc. Ik besloot om maar te gaan lopen... zo ver was het ook weer niet maar je sleept je een rotberoerte aan die fiets met bagage! Met piepkleine stapjes liep ik tegen de helling omhoog en mijn hart klopte in mijn keel, niet normaal hoe steil het hier was, vooral in zo'n binnenbocht! Nou ja, ik ben nog nooit voor een berg teruggedeinsd en dat ging ik nu ook niet doen. Met samengeknepen remmen en witte knokkels van het knijpen ging het weer even zo steil naar beneden en ik was blij dat ik dit stukje gehad had op een koel deel van de dag. Ik wist dat er nu niet al teveel meer geklommen hoefde te worden tot Chumphon. Niet meer zo steil in elk geval. Ik fietste de saaie weg af van Phuket en het verbaast me dat er nog steeds die volslagen ridicule verkeersborden staan: Ranong 384 kilometer stond er op eentje! Nou, ik had het net gefietst over de enige weg naar Ranong en het is toch echt maar 280 kilometer hoor... Geen idee waarom die rare borden er nog steeds staan, ze hebben ook een heel ander lettertype en die dingen moeten gewoon weg als je het mij vraagt. Vlak voor ik Phuket afreed, heb ik nog even aan een stil strandje wat zitten eten en ik vond het toch weer leuk om weer op Phuket geweest te zijn al is er weinig reden om hier terug te komen. Ja, Patong was nog wel leuk maar Kata en Karon is helemaal sufgewiegd! Zonde hoor...Leuk voor een stelletje met kindjes... Kan pappa lekker met zijn biertje aan het strand de kinderen in de gaten houden terwijl vrouwlief zichzelf naar hartelust het wit voor de ogen kan winkelen in de in bezopen overdreven aantallen 13-in-een-dozijn kledingszaken, souvernirwinkels en zich overal haar vermoeide voetjes kan laten masseren. Overal dezelfde shit...Tja, niet iedereen vindt Patong leuk, gelukkig maar. Ik vond het nog wel gezellig in Patong maar het ligt zo'n klere-eind van Bangkok (900 km) dat het gewoon tever is om daar tijdens een reguliere vakantie heen te reizen. En wat je in Patong hebt, heb je in Bangkok, Chiang Mai en vooral Pattaya ook...
 
Twee dagen later kwam ik aan in Kao Lak en belandde zonder dit te weten in het Guesthouse van een Engelsman die ik ruim een week geleden in Song Bar ontmoet had. Hij was me bijgebleven omdat hij zo heerlijk stond te vloeken over moslims in het algemeen. Ze nemen de boel over! Ze fokken als konijnen! Ze dringen hun religie op! Ze passen zich niet aan! Ze pikken onze banen in! Het leek Nederland wel. Ik liep er naar binnen toen ik hem achter zijn laptop zag zitten. Hij was blij om me weer te zien tot ik hem vroeg: Ik zoek eigenlijk een beetje moslimvriendelijk, islamitisch halalguesthouse en... Gooooddamnit, you bloody Dutchman, then this is NOT the place to be, you Dutch wanker! Lachend zei ik "Ja, ik hou ook van jou!" Ghehehehe... Hij had wel een uitstekende kamer en even later zaten we gezellig te kletsen en zolang het niet over Moslims ging, bleef het gezellig. Heerlijk zoals je die vent kan stangen met moslims, zelfs een luchtige opmerking ala: "Dit broodje kebab is toch wel halal he?" leverde een scheldkanonnade van jewelste op die hij altijd inleidde met: ik zal het netjes proberen uit te leggen... 's Avonds zat ik in Song Bar te luisteren naar de ruisende regen en praatte wat met David en zijn vrouw Waan. Heerlijk hoe relaxed die gast altijd is, hij maakt zich echt nergens zorgen over en zegt dat hij het erg getroffen heeft met zijn lieve vrouw (dat is ook echt een juweeltje!) zijn zoontje dat drietalig wordt opgevoed en zijn bar die de enige goedlopende bar in Kao Lak is. Het leven was geen vetpot maar hij kon doen wat hij doen wilde.
 
De weg naar Takua Pa kenmerkte zich weer door veel regen en geen zon. Er moest vaak geklommen worden maar erg steil was het nergens. De klimmetjes waren echter altijd te lang om er na een afdaling weer snel tegenop te fietsen. Op een gegeven moment ga je toch weer met 12 km/uur omhoog en dan breekt het klamme zweet je aan alle kanten uit. De luchtvochtigheid moet enorm zijn. Het Hotel in Takua Pa was shit. Op de heenweg had ik in het "Baan Phuen" (Friends Guesthouse) geslapen en nu ging ik het Extra Hotel maar eens proberen, het bekendste hotel hier. Had ik niet hoeven doen... Het water was koud, het bed bun-ker-hard en de karaokebar was 's avonds gesloten. In het restaurant kon je alleen 's morgens wat krijgen: een kop koffie. Wel even 620 baht aftikken... Nou ja, dat weten we dan ook weer zal ik maar zeggen. 's Avonds heb ik in een restaurant aan de rivier in de buurt van het busstation wat zitten eten en het was er heerlijk al begonnen de muggen wel een beetje opdringerig te worden toen de zon ging zakken en de TL-balken aangingen. Er werd echter een wierrookspiraaltje voor me geregeld en dat hielp redelijk. Ik ben me te buiten gegaan aan softijs. De ervaring leert dat ik daar soms geweldig van aan de spuitpoep ga maar het zag er zo lekker uit (het softijs bedoel ik, dat andere doet me teveel aan gado-gado denken als ik net een warme lading in de struiken heb geblazen!). Er was ook een dubieuze bar waar op de deur het silhouet stond van een dekrijpe dame die net haar slipje uittrok maar de bar bleek op de openingstijd toch gesloten te blijven. Er was ook echter een soort kermisje met talloze stalletjes en eigenlijk was dit ook wel gezellig. Ik ben nog even een internetcafe ingedoken maar daar zaten kleine rotventjes wel zo schel te schreeuwen al gamend dat ik snel opstapte! Ik kan zo slecht tegen dat schelle gegil! Ik krijg echt de neiging om ze allemaal met de koppen tegen elkaar te slaan en zou het daardoor waarschijnlijk goed doen als kleuterleider, akela bij de scouting of in een kinderopvang! NOT!
 
De volgende dag had ik inderdaad last van de "Power Dump". Of dat van het softijs kwam, weet ik niet, maar het is "stront"vervelend als je 's morgens op het toilet voor het vertrek zit te hoempen en er niks uitkomt terwijl je gewoon weet dat je, eenmaal een eindje onderweg, plots overvallen wordt door een onhebbelijk snel naar boven borrelende aanval van "Montezuma's revenge". En je kan er niks aan doen, maar je voelt aan je theewater: eenmaal op de pedalen en jahoor: gezeik! we zijn er weer!... Nu ook... Gelukkig was het nog tamelijk rustig op de weg en ik dook tussen het dampende gebladerte een eindje van de weg af dat later niet alleen meer van de nachtelijke regen dampte. Goor hoor als je zo'n struik helemaal volblaft! Het voordeel van diahree is echter dat het werkelijk de Formule 1 onder de poepsoorten is en dat je niet eerst zoals bij de zogenaamde "hoemperd" eerst 10 minuten met samengeknepen ogen en de aderen pimpelpaars op de slapen moet zitten persen waarbij je al die tijd blootgesteld wordt aan voorbijknetterende brommers, monnikken, herders, honden etc. Het is echt: flats! en je kan je toiletrol trekken. Eenmaal weer in het zadel, voelde ik een enorm gekriebel in mijn broek en onder mijn onderarmen. Een moment dacht ik aan bloedzuigers maar het bleken zwarte beestjes of dingetjes te zijn die ik niet kon plaatsen maar die wel redelijk makkelijk te verwijderen waren. Hiervoor moest ik toch weer de struiken in. En 5 kilometer later een aanval van "second wave shit"... Tussen het gebladerte, zag ik zeker 5 padden weglopen (springen kunnen ze nauwelijks). Wat een ongemak maar de enige voorbijknetterende brommer heeft me gelukkig niet opgemerkt. 
 
Ik had op de dag naar Ranong een drukke dag omdat ik me had verteld met het tellen van mijn visumdagen en daardoor moest ik op die dag niet alleen 65 km fietsen maar daarna meteen halsoverkop zorgen dat ik op de boot naar Ranong kwam. Ik stond dus al om kwart over 6 naast mijn fiets en probeerde een beetje de ochtendkoelte mee te pikken wat maar gedeeltelijk lukte. Het was weer zo'n in-en in vochtige dag waarbij je elke keer gestoord wordt door enorme stortbuien. De eerste keer kon ik nog net wegduiken in een boerenschuur met een hevig lekkend dak maar ik bleef toch nog aardig droog. Ik had net een beklimming gehad en was blij dat ik die bui niet in de beklimming had want op die helling valt er gewoon niks te schuilen en echt: je bent in 5 seconden doorweekt! De tweede keer kon ik in een bushokje gaan staan terwijl de stortregens op de golfplaten kletterden. Daarna heb ik nog een dik halfuur in een eetstalletje gezeten wat op zich wel gezellig was. Alles bij de hand en je kon lekker zitten. In Ranong trok ik meteen weer in het groezelige Sintawee hotel en ben als de sodemieter naar Pon's Place gelopen om me aan te melden voor de Visarun. Ik werd met de auto door de stortregens naar de haven gebracht en ik zag als een berg op tegen de 2 x 40 minuten in een onoverdekt longtailbootje over zee. Goed, je hebt een afdakje op zo'n bootje maar het waait er aan alle kanten natuurlijk onderdoor. In de auto kreeg ik tot mijn verassing te horen dat we op weg waren naar een andere haven waar een overdekte boot lag, ze dachten dat ik die in dit weer wel liever zou willen hebben. Kostte wel een paar euro extra maar gegarandeerd droge voeten! Nou, dat was het wel waard ook! Niet alleen bleef je droog maar de overtocht ging sneller en er stonden vooral bij het incheckpunt weer terug in Thailand niet van die idioot lange rijen als 2 weken terug. Ik was al om halfvier weer terug met mijn stempeltje.
 
In Ranong heb ik echt 3 dagen vastgezeten van de vele, vele hoosbuien... Ik werd er helemaal schijtziek van want wat moet je de hele dag doen? Ik geloof dat ik nog nooit zo lang in internetcafe's heb gezeten. 's Avonds heb je een bescheiden keus uit wat muziektenten (Thaise muziek) en er is een groezelig cafeetje waar toen ik er was verder geen mens was, alleen de wazige eigenaar. Ik heb echt uren en uren naar de regen zitten staren en als het dan wat minder hard ging dan stak ik snel de weg over en probeerde weer in een andere tent te komen. Soms lukte dat niet en dan stond je weer onder een luifel te wachten op een stukje wat droger weer. Op een avond ging ik weg en toen ik weer terugkwam, bleken de stalen rolluiken van het hotel naar beneden te zijn. Normaal los je dat op door flink aan dat hek te gaan rammelen en dan komt er vanzelf wel iemand achter de balie vandaan die daar de nacht doorbrengt. Vannacht kwam er echter niemand en balend sta je daar dan om 1 uur 's nachts te kloten... Geen hond te zien die je kon helpen en ik kon niet anders dan weer terug te lopen naar mijn laatste muziektent. Het regende flink maar er was geen tijd om te wachten op droger weer want ze stonden toen ik wegging ook al op het punt om te gaan sluiten. Ik trof nog een ober aan die eigenlijk ook naar huis wilde maar ik maak op zo'n moment van mijn probleem dan toch echt even zijn probleem: hij ging niet naar huis, voor hij die kl&8@temanager van dat hotel had gebeld. Wat was het nummer van het hotel? Geen idee, maar het stond op de gevel van het hotel. Goed, we zijn er met zijn brommer heengereden en hij heeft ook nog aan dat hek staan rammelen. We waren zeik en zeiknat en na een paar keer bellen, werd gelukkig toch de telefoon opgenomen. Hij zou komen. Nou, die ober naar huis en ik heb hem een paar euro fooi gegeven. Daarna stond ik echt nog een heel tijdje te wachten waarbij de rook bijna uit mijn oren sloeg van chagrijnigheid! Maar hij kwam gelukkig toch wel en op zo'n moment heeft het ook weinig zin om een beetje uit te vallen tegen zo'n vent, ik was veel te blij dat ik mijn bed inkon, het was halfdrie. Ik heb in die drie dagen nog geprobeerd om toch te vertrekken, op een dag leek dat te kunnen maar na een kilometer of zeven kwam er alweer een lucht aangedreven, nou gewoon ZWART! Ik heb anderhalf uur zitten wachten bij een ouder stel in een winkeltje terwijl de grote druppels de "radetsky mars" roffelden op het dak en ben daarna toch maar weer teruggegaan. Allemaal het gevolg van de tsunami in Japan, die beinvloedt het weer hier enorm...
 
Toch kwam er uiteindelijk een dag dat ik wegkon en ik was blij het zadel weer onder mijn gat te voelen. Het was een vrij heuvelachtige etappe van 57 km naar Kraburi waar ik weer arriveerde in het Resortje van Angkana, Pannika's Resort, genoemd naar haar dochter. Nergens is de aandacht en de hartelijkheid zo groot als hier en word je zo goed nagelopen! Het is bijna stalken wat ze doet. Big mamma is watching you...Ga je 's avonds naar de karaokebar 100 meter verder, loop je langs haar huis, hoor je ineens: "Ben jij dat Freddy"? "Yup". "Je gaat zeker weer naar de karaokebar?" "Yup". "Neem je een lady mee je kamer in"? "Yup, (shit! te laat) ik bedoel nope! nope!!" "Mmmm...dat zal dan wel", klonk het wantrouwend door het sleutelgat. Bij de karaokebar stond een leuk vrouwtje te zingen en ik kocht een bloemenslingertje voor haar. Een halfuurtje later moest ik naar het toilet, zie ik daar diezelfde dame in het toilet staan aan haar BH. Het mensje zat helemaal onder de brandwonden, alleen haar gezicht en benen waren nog goed. Ik heb echt een minuutje van een afstandje staan kijken naar haar en ze had niet door dat ik stond te kijken. Ik kreeg een traan in mijn ogen zo erg vond ik het voor haar... Later heb ik heel voorzichtig gevraagd wat er gebeurd was en ze had in een brandende auto gezeten. De redders hadden haar man sneller los dan haar... Vreselijk. Nog steeds had ze elke dag veel pijn en het was al 6 jaar geleden... man ook weg...het leven is hard...

Angkana kwam ik 's morgens aan het ontbijt tegen, zegt ze doodleuk: "Ik weet gewoon dat je een vrouw in je kamer had..." Ik was me van geen schuld bewust en was alleen teruggekomen en vroeg hoe ze dat dan wist. Ze had voetstappen gehoord. Pesterig zei ik: "Nou, dat zal die van mij dan wel geweest zijn, maar iedereen ligt hier te hompiekurken hoor, je bedden lenen zich er gewoon voor, alleen jij niet, waarom heb jij eigenlijk geen man?". Ojee, toen zag je dat hele gezicht verheerlijkt als een overjarige bakvis glimlachen... ze had een Duitser met wie ze een romance had. Mijn mond quasi ongeinteresseerd volproppend met gebakken eieren zei ik, reakties uitlokkend: "Nou dat moet dan wel wat wezen..."  O nou, dat was zeker wat, hij had al 3x een doos eau de cologne gestuurd, zei ze kirrend. "Wat een strooplikker", zei ik met een zure, gekke bek, laat me eens raden, hij is een ouwe, veel te zware baklap die het aan zijn rikketik heeft met veel te veel geld op te bank en een overdaad aan gladde praatjes... Hoe ik dat allemaal wist? Om eerlijk te zijn, had ik er op de heenweg ook al wat over gehoord dacht ik maar ik deed of ik het voor het eerst hoorde en luisterde aandachtig met zo'n schijnheilige "begrijpende vrouwen onder elkaar-blik". O, ze was helemaal weg van hem. "O jee, daar gingen we weer..." Zwijmeldezwijmel...best wel lief maar ja, ik kan het pesten dan gewoon niet laten. Maar hij was echt niet zo zwaar hoor... Nou, ik heb de foto gezien... "Categorie: stort binnenkort in vanwege ouderdom of teveel bockwursten & apfelstrudel eten"...En hij was ook niet zo oud... Ja, in Nederland blijven sommige lieden vrouwen van 45 ook nog "meisjes" noemen. Haar gezicht klaarde helemaal op toen ze verrukt uitriep: "En hij is rijk!". "Pfff, zei ik, als ie zo rijk is, waarom komt ie dan nooit? zeker drukdrukdruk? Nou, als ie het echt druk heeft dan zegt ie dat geen drie keer...lekker attente vent zeg, in Nederland zijn dat mannen die bij de benzinepomp snel nog even een bloemetje kopen..." Ja, dat wist ze eigenlijk ook niet... Pesterig vervolgde ik: "...moet je toch eens afvragen dan, en jij?? Hou je echt van hem??". "O, hij kan heel goed voor me zorgen..." "Ja, dat vraag ik dus niet, dreef ik haar in het nauw, hou je van die vent of gaat het je alleen om de poen? Hebben jullie al gejeweetweld"? Quasi geschokt keek ze me aan: "Zoiets vraag je niet!" "Taluung! (wat een onbeschaamdheid!) Ik zei lekker lomp (maar alles met een gekke bek) "Waarom niet? Ik zei "Ik vraag het nog tenminste, bij jou heb ik op voorhand al een karaokedame in mijn kamer gehad..." "Nog niet gejeweetweld?..." "Maar hij wilde wel? Of kon ie het niet??" ging ik medogenloos verder en ze keek me verwijtend aan en zei: zit toch niet zo te zeuren, kijk nou eens naar die drie dozen parfum die hij gekocht heeft... Plomp zei ik "Woh...de verzendkosten zijn nog hoger...komt waarschijnlijk uit kerstpakket...kunst..." Ze keek me ondeugend aan van: je zit me toch niet in de zeik te nemen he? en riep: "O, maar het is echt een lekkere parfum, moet je ruiken... en voor ik het wist, was ik gehuld in een Kouros-achtige uitgaanslucht! Uche-uche..."Vind je hem niet te sterk?". "Helemaal niet, en wat vind je van deze?" Een zoete heum van alpenwei, appelflap en lelies omhulde me... "Godskl...nou, als dat geen ware liefde is..." "Niet zo cynisch Freddy en ruik die laatste eens..." Ik wuifde: "Angkana, ik ruft als een verkoopster bij de ICI-Paris, wat moeten ze onderweg wel niet van me denken?". Het was weer een mooi ontbijtje.

Op 457 km van Phuket kon ik eindelijk op de trein naar Bangkok stappen. Het was weer vroeg mijn bed uit maar het begon al een beetje licht te worden. Op het station kreeg ik al meteen te horen dat de trein een uur vertraging had en ik ging er maar eens voor zitten... Dat zou ik vandaag toch sowieso moeten: de treinreis duurde negen uur, maar ja, ik had het toch echt allemaal in omgekeerde volgorde gefietst de afgelopen tijd. In de trein gebeurt nooit zoveel maar toch vind ik het niet vervelend om in de trein te zitten omdat je voortdurend een aardig uitzicht hebt. Snel gaat de trein beslist niet en deze helemaal niet want het was de "veeklasse" en dat betekent dat je bij elke speldeprik stopt. Voor dit avontuur van negen uur, moest ik 2 euro betalen... Voor dat geld koop je o.a.: een biertje in een barbeer, een taxiritje van 7 kilometer door Bangkok als het een beetje rustig is (2.00 uur AM) een kopje soep in een westers restaurant, een pakje Marlboro of je kan vier uur internetten in het cafe waar ik nu zit! Maar die fiets kostte maarliefst 2,25 euro dus werd het toch weer peperduur! Nee, op de kosten voor de trein loop je niet leeg en het is best nog wel gezellig in de trein waar voortdurend verkopers met etenswaren af en aanlopen. Het bestaat niet dat je honger hebt in de trein want elke 2 minuten komt er werkelijk van alles voorbij: Frisdranken, bier, rijst met een eitje, cake, koekjes, ijskoffie-in-zak, vruchtensappen, gedroogde kwalletjes en inktvisjes, chips en voor 5 Baht komen er ook ijskoude handdoekjes langs. De trein is niet snel en in de loop van de dag heb ik eens zitten folosoferen over hoe vaak die trein nu stopt op zo'n traject van 450 km. Dit is vrij nauwkeurig te bepalen omdat je op elk station een bord ziet met daarop de afstand in METERS tot het volgende en vorige station. Als gemiddelde kan je rustig een kilometer of 6 nemen en je weet dat die trein 75 (!) keer stopt op zo'n reis. Nu duren die stops nooit erg lang. Het langst duren die stops als de trein een sneltrein voor moet laten gaan. In Bangkok wilde ik eigenlijk meteen een hotel in en gaan douchen maar ik zag bij het Bangkok Noi Station in de wijk Thonburi geen hotel en er volgde dus toch nog een fietstocht van een kilometer of 7 door Bangkok om daar aan te landen in het Sri Krung Hotel naast het Hua Lampong Station, een beetje het Centraal Station van Bangkok. Voor zo'n enorme stad van 8 miljoen inwoners is het echter maar een klein station maar het spoorwegen-netwerk is niet erg uitgebreid in Thailand. Een lijn naar het diepe zuiden, een naar het noorden en 2 naar het noordoosten, that's it. Het hele station telt maar 12 sporen, vergelijk dat eens met de 32 sporen van het veel kleinere Munchen... In behoorlijke delen van Thailand komt geen trein: in Phuket bijvoorbeeld, maar ook in het gebied rond het noordelijke Chiang Mai is geen trein.

Een dag later zat ik weer in de trein omdat ik geen zin had om Bangkok per fiets te verlaten. Het had wel gekund natuurlijk maar het is echt een ramp, en dan weet ik notabene nog de weg! Nee, ik verliet de stad met de trein om 6 uur 's morgens en om 7.30 uur stapte ik uit in Chachoengsaw, een kilometer of 80 verder. Het is daar ook nog knap druk omdat je precies langs de wegen naar het zuidoosten zit maar daar kan je weer een beetje fietsen. Het was heet en stoffig: al vroeg op de ochtend maar het was eindelijk een beetje droog. Ik besloot de nacht door te brengen in Chonburi en had met het Ratana Hotel een prima plek. Mooi langs de doorgaande weg en ze hadden er een zwembadje. 's Avonds heb ik een Thaise voetbalwedstrijd zitten kijken in een restaurantje. Er zaten wat Thais te kijken en die waren knap enthousiast maar voetbal is beslist niet de populairste sport hier al hebben ze ook een divisie en een competitie. In Vietnam is voetbal echt de populairste sport al richt de aandacht zich niet op het Vietnamese team maar meer op grote buitenlandse teams. In Thailand is het echt: kickboksen, net zoals het in Pakistan en India cricket is.

De dag erna fietste ik door naar Pattaya. Ik was er 7 jaar niet meer geweest en het was er nog niet veel veranderd: meiden, meiden en nog eens meiden in honderden en honderden (massage)bars. Grote meiden, kleine, lange, korte, mooie, lelijke, domme, slimme, dikke, dunne, noem maar op. Hoewel Pattaya er alles aan heeft gedaan om te worden gezien als minder verdorven plaats, is het nog altijd een broeinest van criminaliteit en leven hier een groot aantal lieden van een bedenkelijk allooi. Het aantal illegale wapens schijnt hier enorm te zijn en vooral de Russische maffia heeft een bedenkelijke reputatie. Toch is het voor families ook best wel leuk hier maar je kan je gewoon niet aan de indruk onttrekken dat de prostitutie hier gigantisch is! Er is echter voor kinderen en families ook van alles te doen en Pattaya is met recht een badplaats met een internationaal alure. De hele wereld stroomt hier naartoe en je kan het zo gek niet bedenken of je hebt het hier. Ik vind het altijd een beetje teveel "overdone" en vind stranden als Kao Lak veel knusser. Voor een paar dagen is het het hier echter wel leuk...

Alleen niet vandaag! Wat nou weer? Het was 17 mei "Dag van Boeddha". Vervelend want dan is alles bijna gesloten en er is geen alcohol meer te krijgen. De rijen waren gisteren weer enorm heb ik me laten vertellen want er wordt op grote schaal in het geniep gedronken. Het is tenslotte toch een feestdag en een feestdag in Thailand, betekent altijd zuipen achter gesloten deuren met vrienden en familie hoe schijnheilig de parades en stoeten ook 100% alcoholvrij zijn en niet erg feestelijk aandoen. De verjaardag van de koning hier is ook altijd maar een stijve bedoening met enorme parades. Goed, in Nederland hebben we "koeklopen en broekhappen" maar dat vind ik veel leuker dan 5 december hier. De barstraten zijn verlaten en overal hangen aankondigingen in de winkel bij de rekken met alcohol dat er vandaag vanwege "religious day" geen alcohol verkocht wordt. Dat dat er een dagje niet is, is niet zo erg maar dat alle bars ook gesloten zijn, is wel jammer, het was hier 's avonds gewoon een groot zwart gat. Restaurants waren soms nog wel open dus je stierf niet bepaald van de honger maar verder was het een saaie boel.
 




Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer