De weg naar Phuket

Op 13 april begon de Songkran. Songkran is het Thaise nieuwjaar en wordt op de meeste plaatsen op 13, 14 en 15 april gevierd maar dit is lang niet overal het geval want ik was met door een gebied gefietst waar het alleen op 13 april gevierd werd en ik kan me jaren heugen dat ik al op 9 april een bak ijswater in mijn nek kreeg. Ook heb ik Songkran in Pattaya gevierd en daar staan ze op 19 april nog met zijn allen elkaar nat te gooien. Dat elkaar natgooien is een beetje uit de hand gelopen ritueel. Vroeger was het gebruikelijk dat je met nieuwjaar alleen een beetje besprenkeld werd over jehoofd met water maar naarmate er meer toeristen naar Thailand kwamen en zich begonnen te mengen in het Nieuwjaarsgedruis, is het feest, dat als het grootste feest elk jaar wordt gezien, uitgegroeid tot een waar festijn van watersmijterijen! Het uitbundigst wordt het gevierd in de Noordelijke stad Chiang Mai waar duizenden en duizenden mensen in lange rijen langs de kant van de weg staan en elkaar zeiknat gooien. Op de weg rijden afgeladen pick-ups vol met feestende Thais en een grote regenton water in de achterbak die op hun beurt de mensen aan de kant van de weg weer bestoken. Bijna heel Thailand is vrij en is afgereisd naar zijn familie, vaak ver buiten Bangkok waar de meeste Thais werken. De files vanuit Bangkok zijn vlak voor 13 april altijd enorm en het lijkt of de hele stad leegloopt! Ik vind een of twee dagen Songkran altijd wel leuk maar 9 dagen zoals in Pattaya hoeft van mij echt niet. Twee dagen met slurpende schoenen lopen, is nog wel leuk maar op een gegeven moment dan weet je het wel. Nu zat ik in een wat meer afgelegen gebied en ik moet zeggen dat ik niet erg nat geworden ben. Op de snelweg vloog er af en toe wel eens een bak water in mijn richting maar die miste doel. Aan het strandje in Bang Saphan werd het bescheiden gevierd en aangezien het hier een vrijwel Thaise aangelegenheid was, en ik zo'n beetje de enige buitenlander was, was er toch een soort "eerbied" om mij te ontzien. Ik werd wel bespoten met een soort gele smurrie vanuit een waterpistool. Dit is zeker weer een nieuwe vinding? Ik heb vandaag verschillende mensen onder de gele, groene, blauwe en rode smurrie gezien en had er nog niet mee te maken gehad.
 
Ik was niet echt in de stemming om mezelf in het watergooien te mengen want ik was gisterenavond uitgegleden in de badkamer en was flink met mijn ribben op de rand van de badkuip terecht gekomen en had mijn tweede gekneusde rib deze reis. In Duitsland werd ik nl. ook al tijdens het WK-Voetbal per ongeluk tegen de punt van de bar geduwd toen er gescoord werd. Pijnlijk hoor. Tijdens het fietsen voel je het bij elk hobbeltje en het op-en afstappen is echt feest! Ook 's nachts als je even moet draaien, weet je niet hoe je het hebt! Nou ja, het heeft ongeveer een week geduurd en ik denk dat het niet heel erg gekneusd was want ik heb ook wel eens een maand in de pijn gezeten. Op de een of ander manier rust er niet echt een zegen op de Songkran-periode bij mij. De vorige keer gleed ik ook uit op een gladde vloer en kwam met mijn grote teen keihard tot stilstand tegen een stalen T-profiel! Die hele teennagel was gespleten, ik dacht dat ik over mijn nek ging van de pijn! Het zag er gewoon niet uit. Het vinden van een slaapplaats tijdens de Songkran is altijd moeilijker omdat bijna alles vol zit en de prijzen kunnen dramatisch oplopen met als topper een tent voor 1900 Baht! Dit zijn 50 harde euro's, dat weigerde ik toch echt te betalen, ik was niet helemaal achterlijk.
 
Op de derde dag van de Songkran was ik jarig en heb me rustig gehouden maar ik heb weldegelijk gefietst en zat vaak in een restaurantje een meter of 10 van de watersmijterijen naar de feestende Thais te kijken. In restaurants wordt zelden met water gegooid maar wie met de bus reist in de hoop droog te blijven, kan bedrogen uitkomen. Ik heb eens in een bus gezeten die, toen hij stopte, werd bestormd door een legertje zeiknatte Thais die met bakken water en waterpistolen + zakken talkpoeder de bus binnendrongen. Je had die bus moeten zien aan de binnenkant! Het is allemaal vrij onschuldig al zijn er altijd wel ergens knokpartijen en ongelukken wanneer de gemoederen te heet worden. Vaak zijn de toeristen en Thais bezopen en ik vind het ook niet kunnen om iemand een bak water met ijsklonten in zijn gezicht te smijten! IJskoud water kan nog wel maar ijsklontjes?? Nee! En je moet een Thai niet kwaad maken want ze zijn echt niet voor de poes en vallen altijd in een groep aan! Al ben je nog zo'n grote vent, je delft het onderspit. Altijd dit zien te voorkomen. Gelukkig pikken de Thais een hoop maar dronken Thais en domme toeristen is een gevaarlijke combinatie. Volgens de berichten zijn er meer dan 60 doden per dag gevallen tijdens deze Songkran, meestal als gevolg van bezopen op de brommer stappen. De foto's staan vaak in de krant. Op mijn verjaardag sneuvelde ook mijn oude afstandsrecord van 13.017 kilometer dat ik 4 jaar geleden neerzette en ik weet niet beter dan dat dit record niet meer verbroken gaat worden...
 
De route ging verder naar het zuiden. Ik was op weg naar Phuket, het vakantie-eiland in de Andamanzee waar mijn Thailand-ervaring 17 jaar geleden begon. Het was 1994, de dag ervoor was Nederland tijdens het WK-voetbal door Brazilie naar huis gestuurd en een vriend van me had me gevraagd of ik een keer met hem mee naar Thailand wilde. Sindsdien ben ik er steeds heengegaan en al is de nieuwigheid er allang vanaf, ik vind het nog altijd het beste vakantieland. Naar Phuket was ik al 10 jaar niet meer geweest. Het probleem met Phuket is dat het ver af ligt van Bangkok (1.000 km ruim met de fiets) en dat het in rap tempo is verworden tot een massa-toerisme-oord. En dan bedoel ik vooral "de duurdere toerist": gezinnetjes, trossen Japanners, zakenlieden en bijna geen backpackers etc. meer. Toch wilde ik er nog een keer een kijkje gaan nemen, ik had nu toch tijd genoeg en de weg naar Phuket vind ik, vooral na Chumphon zeer de moeite waard. Je ziet op dit traject wel meer mensen fietsen en dat komt o.a. doordat de Nederlandse reisorganisatie "Asian way of life" er al jaren een fietsreis heeft uitgestippeld die loopt van Bangkok naar Phuket. En Hollanders fietsen nou eenmaal graag. Ik heb een keer met "AWOL" de tocht van Bangkok naar Saigon genaamd "het avontuur" gefietst en om eerlijk te zijn, hoef je dit echt niet via een reisorganisatie te doen maar het is wel fijn dat ze je 35 kilo mee in het vliegtuig laten nemen. Ook hebben ze een "fietsroute boekje", erg handig maar ook erg duur.
 
In Kraburi sliep ik in Pannika's Resort, een kringetje met huisjes gerund door een dame van tegen de 50 die echt hart voor haar gasten heeft. Ik had er al eens geslapen en we herkenden elkaar meteen. Net als de vorige keer had ze een groot schrift op tafel liggen waar de gasten hun bevindingen konden opschrijven en die waren allemaal lovend. Veel Hollanders hebben er tijdens hun fietstocht geslapen en het was wel leuk om het schrift door te lezen. Ik ontmoette trouwens een Canadees die ik ook al in Dalat had gezien met zijn Japanse vriend. Die was in de bergen van Thailand echter een ravijn ingefietst en zijn longen waren doorboord door zijn ribben. Ja, ik vond de foto's erg goed tegen mijn verlangen om weer eens mijn tanden in een lekkere, rode, bijna rauwe steak te zetten! Hij wilde graag met me verder fietsen naar Phuket maar ik wees zijn aanbod beleefd van de hand. Hij was duidelijk te snel voor me en was echt een mannetje van het strakke wielrenpak, de SPD-klikpedalen, de stopwatch en de computertjes. Ik ben meer de man van de werkelijk lange afstanden die onder het motto "de gestage druppel holt de steen" worden gerealiseerd. Mijn wielrenkleding en bepakking is nogal onconventioneel (leren schoenen, geen wielrenkleding en een ouderwets maar practisch leren koffertje) en ik eet/drink geen uitgebalanceerde proteientjes-preparaatjes, isotone dorstlessers en eigenlijk alles waar kraak nog smaak aanzit. Een paar biertjes met die hitte moet kunnen en als er een keer een fastfood-zaak opdoemt, schuif ik zo voor 500 calorieen aan "broodje hartaanval" naar binnen. Goed, hij leeft misschien langer... het lijkt in elk geval wel langer!
 
In Ranong moest ik mijn visum weer laten verlengen. Ik was bijna een maand in Thailand en vanaf nu is het weer elke 2 weken het "feest" van de bordercrossing die je moet doen op straffe van een boete van 500 Baht per dag voor "overstay". Ik heb de "visa-run" maar georganiseerd gedaan. Het kost je een euro of 25 maar dan heb je in elk geval niet dat gezoek naar al die loketjes. Ook de overtocht naar Birma met de boot was inbegrepen en ik vond het gewoon een goede service. Desondanks word je op de boot en in Birma lastig gevallen door allerlei paupers, sloebers en sjacheraars die allemaal je geld willen! Voorbeeld: je zit in de boot en een ventje van een jaar of tien reikt je een zwemvest aan. Omdat ik niet de indruk kreeg dat we zinkende waren en ik zelf kan zwemmen, gaf ik hem 5 minuten later terug aan hem. 3 euro! Rot 's op joh! Ga's dood! Ga's dood!! Ik heb niks besteld: Aufsalzen! Ander voorbeeld: je komt in Birma de kant opgeklauterd over de rotsenkade (nee, niks geen loopplank) stijken de aasgieren als strontvliegen op een koeieplark neer om je te begeleiden naar het loket voor je stempeltje. Ik had nergens om gevraagd en wist bovendien waar ik moest wezen, het was hemelsbreed maar een meter of 20! Na mijn stempeltje stond het hele rijtje met de hand op! ook 3 euro! PER PERSOON! En er stonden er 5 in getal! OPDONDEREN!! Ja maar U moet... "U MOET?!!" dreigde ik, "Shut up!". Normaal heb ik een hekel aan T-shirts met uitdagende, confronterende en lompe teksten als "toeter 3x als U me knap vindt", "I came, saw & f*cked" of "no money, no honey" maar ik moet de volgende keer, over 2 weken hier weer wezen en moet toch even op Phuket zoeken naar het "Stay the hell away from me, you lame, smooth talking bastard!" shirt.
 
Drie dagen later arriveerde ik in Kao Lak. Dit was in 2004 zo'n beetje het zwaarst getroffen strand met de tsunami en nog steeds zie je de "tsunami evacuation route" bordjes staan en de in mijn ogen nogal domme bordjes met "in geval van tsunami, vlucht naar een hoger gelegen stuk land!" Ja, dat lijkt me wel ja... al kan je natuurlijk ook onbevreesd naar de golf toelopen met een onverzettelijke uitdrukking op je tronie van "Hoho...hoho... ga eb...". Ik was hier in 2007 en het was heel leuk om weer 2 bekenden te zien: Kees, de eigenaar van het Amsterdam Resort met zijn eigenaardige homo-accent en zijn loensende blik. Hij vertelde me dat David, de eigenaar van Song Bar (zijn zoontje heet "Song") er ook nog steeds was al was zijn bar wegens groot succes (lees: gezeik over geluidsoverlast) een eindje van de straat af verplaatst. Het was heel leuk om weer een beetje bij te praten en in de loop van de avond kwamen er veel meer Nederlanders in de bar die daar allemaal werkten als duikinstructeur. Allemaal hadden ze een Thaise vrouw/vriendin en allemaal zwoeren ze nooit meer naar "dat eng geworden kikkerlandje" terug te keren. Ja, zover ben ik dus nog niet, ik ben echt voornemens om over 2 maanden weer te gaan werken in Nederland.
 
De laatste etappe liep van Kao Lak naar Patong Beach op Phuket en echt: ik had niet gedacht dat ik die 122 kilometer op een dag uit zou fietsen maar het liep zo. 4 uur nadat ik bij Song Bar wegging, zat ik alweer in het zadel en ik ben 10 uur onderweg geweest waarvan 4 uur in een stinkende hitte. Op Phuket waren de laatste 25 kilometer erg zwaar vanwege de hitte en de steile heuvels maar ik besloot om toch maar helemaal door te rijden naar Patong. De zon stond danig in mijn gezicht toen ik in Patong aankwam. Het was er flink veranderd en het lijkt erop dat ze hier na de tsunami veel weer opnieuw hebben opgebouwd. Ongelofelijk dat hier de water en modderstroom met 50 km/uur door de straten heeft geraasd maar het is echt zo. Nog steeds zijn de amateurvideobeelden op internet te zien. De volgende dag ben ik even naar Kata gereden, gewoon om even de sfeer op te snuiven. Hier begon het 17 jaar geleden maar ik kwam er nu een beetje triest vandaan. Er was werkelijk helemaal niks meer over van de barscene en alle kleurrijke figuren uit het verleden waren dood of vertrokken. Het was er stil en saai. Overal dezelfde kledingzaken, ongeinspireerde souvernirshops en restaurants. Jammer hoor maar er was geen moer meer te beleven en ik had er ook niks meer te zoeken. Het was een beetje als een kamer waarin een stel geliefden een kwartiertje geleden afscheid hadden genomen, enorm naargeestig. De hele ziel is gewoon weg uit Kata. Waar zijn de bars waar je altijd zo leuk kon kletsen? Waar zijn de bargirls? De herinneringen blijven echter. Patong vond ik nog wel gezellig. In Soi Bangla heb je nog steeds de lady-man op de bar dansen en swingt het nog al zien de bars er wel erg nieuw uit. Ik vond dat oude, vervallen Patong leuker maar het is niet zo dat het er saai of idioot duur is geworden. Nee, ik was toch blij dat ik naar Phuket gefietst was. 1.100 kilometer had ik er sinds Bangkok opzitten en ik blijf een paar daagjes zitten hier...

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer